O Seminarium

1932
Rozpoczęcie działalności naszego seminarium

Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej jest miejscem, gdzie kształcą się przyszli duszpasterze polskich emigrantów. Znajduje się ono przy domu macierzystym Towarzystwa Chrystusowego w samym centrum Poznania na Ostrowie Tumskim przy kolebce państwa polskiego.

Realizacja apostolskiej misji Towarzystwa Chrystusowego w Kościele zależy od poziomu religijnego, liczby i pracy wszystkich członków Towarzystwa. Stąd sprawą ogromnej wagi dla każdego chrystusowca jest troska o nowe i dobre powołania.

Do Towarzystwa Chrystusowego przyjmuje się tylko tych kandydatów, którzy dzięki odpowiednim fizycznym, intelektualnym i moralnym dyspozycjom są zdolni do pełnienia posłannictwa Zgromadzenia, kierują się szczerą intencją i nie mają żadnej przeszkody kanonicznej.

Powołania

Więcej informacji o powołaniach do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej: 

Jesteśmy narzędziami myśli Bożej. Nie my na pierwsze miejsce. My w cień, a Bożą sprawę wysuwać. Nie nam chwała, ale Bogu chwała. Ludziom Boga wskazywać, nie siebie. Niech ludzie Boga dojrzą i do Boga wszystko odnoszą.

kard. August Hlond, Założyciel Towarzystwa Chrystusowego

Przyjęci kandydaci zgłaszają się do domu nowicjackiego Towarzystwa. Celem dojrzalszej decyzji rozpoczęcia kanonicznego nowicjatu w naszej wspólnocie zakonnej, jak i lepszego poznania specyfiki powołania zakonnego w Towarzystwie Chrystusowym, kandydaci odbywają aspirandat. W czasie aspirandatu przełożeni i wychowawcy starają się rozpoznać usposobienie, zdolności i intencje kandydatów, zaznajamiając ich jednocześnie z ważniejszymi obowiązkami życia zakonnego, jak i Ustawami Towarzystwa, tak by aspiranci dopiero po poważnym zastanowieniu się wstępowali do nowicjatu.

W całym procesie formacji szczególnie ważnym etapem jest czas nowicjatu, w którym nowicjusze rozeznają i upewniają się o wezwaniu Bożym, zapoczątkowując życie zakonne w duchu Towarzystwa. Nowicjusze starają się o ustawiczny wzrost w duchowej dojrzałości i żywej wierze, pamiętając, że są one podstawą życia zakonnego. Nowicjat w Towarzystwie Chrystusowym trwa dwanaście miesięcy kończąc się z złożeniem pierwszej profesji zakonnej. Przed złożeniem profesji nowicjusze przedkładają przełożonemu pisemną prośbę, w której wyraźnie i stanowczo zapewniają o swym powołaniu zakonnym do Towarzystwa i gotowości wyjazdu na pracę duszpasterską wśród Polonii. Po wysłuchaniu opinii magistra nowicjatu przełożony generalny, za zgodą swojej rady, dopuszcza do pierwszej profesji tych nowicjuszy, którzy swym zachowaniem i pracą nad sobą rokują nadzieję, że będą pożytecznymi członkami Towarzystwa. Po złożeniu pierwszej profesji zakonnej, neoprofesi stają członkami wspólnoty seminaryjnej i alumnami Wyższego Seminarium Duchownego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej.

Nowicjat

Więcej informacji o Nowicjacie Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej:

Kościół nie jest błogim spokojem ani zastojem, lecz życiem, czynem, apostolstwem, fermentem, niepokojem dusz, walką o najczystsze wartości

kard. August Hlond, Założyciel Towarzystwa Chrystusowego

Za całokształt formacji seminaryjnej odpowiedzialny jest rektor seminarium, Ks. Jan Hadalski, wspierany przez prefekta i ojca duchownego.

Celem formacji seminaryjnej jest dalszy rozwój i pogłębianie osobowości zakonnej, a więc kontynuowanie formacji nowicjackiej i kształtowanie ofiarnych duszpasterzy dla Polonii zagranicznej, którzy przez swój charyzmat zakonny i charakter kapłański świadczyć będą ludziom o Chrystusie.

Przygotowanie seminaryjne rozłożone jest na sześć lat i ma trzy zasadnicze wymiary: duchowy, intelektualny oraz pastoralny. Formacja duchowa ma wśród nich prymat. Zmierza ona do tego, by alumni – ożywieni Ewangelią i posłuszni Duchowi Świętemu – pogłębiali w sobie wiarę, nadzieję i miłość oraz te cnoty, które ich uzdalniają do owocnej i ofiarnej posługi duszpasterskiej w duchu zakonnym Towarzystwa. W dążeniu do pełnego rozwoju osobowości alumni zwracają szczególną uwagę na upodobnienie się do Chrystusa przez rozważanie słowa Bożego, życie według ślubowanych rad ewangelicznych, głębokie przeżywanie liturgii i umiłowanie życia wspólnego.  Przepojeni tajemnicą Kościoła alumni uczestniczą w jego życiu poprzez pełną poświęcenia pracę, wierność jego nauce, szacunek do hierarchii oraz posłuszeństwo i zaufanie do przełożonych.

Formacja intelektualna stawia za główny cel pogłębioną znajomość prawd Bożych oraz gruntowe wykształcenie w dziedzinie wiedzy filozoficznej i teologicznej. Stąd obejmuje ona wprowadzenie w tajemnice odkupienia i Kościoła, dwuletnie studia filozofii chrześcijańskiej, czteroletnie studia teologii oraz praktyczne wprowadzenie w pracę duszpasterską. Ogólne naukowe przygotowanie kapłańskie uzupełnia się w Towarzystwie wiadomościami uwzględniającymi szczególnie jego posłannictwo. Poszerza się więc zakres wykładów teologii pastoralnej o problemy migracyjne, a nadto pogłębia się znajomość języków obcych, kultury i warunków społeczno-politycznych krajów, w których w przyszłości mają pracować.

Trzeba dusze swoje uświęcać na wzór Chrystusa. Samemu się tego nie dokona. Trzeba prosić Boga o łaskę. On jej nikomu nie odmawia

kard. August Hlond, Założyciel Towarzystwa Chrystusowego

Formacja pastoralna zmierza do przekazania alumnom umiejętności pełnienia posługi duszpasterskiej w kraju, a przede wszystkim do apostolatu na rzecz polskich rzesz emigracyjnych i posługi duszpasterskiej wśród rodaków poza granicami Ojczyzny. W tym celu wykłady są łączone z odpowiednimi praktykami pastoralnymi.

Równolegle do życia modlitwy, studiów i praktyk, alumni są wprowadzani w posługi lektoratu na trzecim roku studiów, a na czwartym w posługę akolitatu. Ostatecznej odpowiedzi na Boże wezwanie udzielają, składając profesję wieczystą na piątym roku studiów seminaryjnych. Zwieńczeniem formacji seminaryjnej są święcenia diakonatu po złożeniu profesji wieczystej oraz święcenia prezbiteratu po zakończeniu studiów seminaryjnych.

Dzieło formacji nie kończy się po święceniach. Formacja zakonna – jako upodobnianie się do Chrystusa – według charyzmatu Założyciela i tradycji Towarzystwa trwa przez całe życie. Rozwijając dar Bożego powołania do Towarzystwa, członkowie przyczyniają się do tego, aby ich życie, które polega na praktyce rad ewangelicznych, na życiu we wspólnocie, pogłębianiu ducha modlitwy i ukochaniu sprawy Bożej wśród Polonii, staje się coraz bardziej czytelnym znakiem istnienia Bożej rzeczywistości, Kościoła i urzeczywistniania misji Towarzystwa. Formacja całego życia uzdalnia członków Towarzystwa do przyjęcia daru Ducha Świętego i uświadamia im, że są dziećmi Bożymi obdarowanymi charyzmatem zakonnym. Całe więc życie chrystusowca jest przygotowaniem do serdecznego spotkania z Trójjedynym Bogiem w wieczności.

Z Ustaw Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej